Μαύρα μεσάνυκτα

Μα πιο μαύρα δε γίνεται!

Αυτό το άρθρο είναι μια ωδή προς όλα αυτά που με πικράναν ή/και με χαλάσαν τα 2 τελευταία χρόνια που εργάζομαι σε χώρους νυκτερινής διασκέδασης.

Αντίθετα με αυτό που θα περίμενε με πρώτη σκέψη ο καθένας, δε μιλάω για χασούρα ύπνου ή για συναφή θέματα υγείας. Η αλήθεια να λέγεται είμαι ‘πιτσιρικάς’ θέτωντας το εν λαϊκιστί οπότε ο οργανισμός μου αντέχει 5-10 καταχρήσεις για την ώρα.

Αυτά τα οποία μου τη δώσαν είναι βαθύτερα και έχουν κυρίως ψυχολογική βάση.

Όταν ζεις σε ένα κόσμο μακρία από τα προσχήματα της ημέρας, χωρίς ενοχές για πολλά πράγματα και σε ένα γκρίζο περιβάλλον του οποίου αποτελείς στοιχείο ασήμαντο τότε πολλά αλλάζουν. Αλλάζεις ο ίδιος ως προσωπικότητα, αλλάζει η συμπεριφορά σου και τέλος αλλάζει -αλλοιώνεται, εάν θέλετε- η αντίληψη σου.

Το για πολλούς εναλλακτικό "φεγγαρόφως".

Αποκτάς μια απάθεια και μια αδιαφορία, αυτό που ένας της πιάτσας θα αποκαλούσε πιο χρωματικά “ζαμανφού”. Από την άλλη αποκτάς μια έμφυτη επιθετικότητα και καχυποψία, αποτέλεσμα της συναναστροφής με ανθρώπους που είναι καιροσκόποι ή και… άσκοποι.

Άσκοποι αλλά με σκοπό να εκμεταλλευτούν καταστάσεις για να αναβαθμιστούν καστικά σε μια λασπώδη, εάν θέλετε, κοινωνική ομάδα. Τα συμφέροντα των μεγαλύτερων οικονομικό όφελος ενώ των μικρότερων απλά μία γκόμενα ή λίγο δωρεάν αλκόολ το οποίο έχουν τόσο ανάγκη.

Σα χαρακτήρας δε κερδίζεις πολλά περισσότερα από καναδυό ιστορίες για να ξεδιψάσεις τα αυτιά αυτών που φλερτάρουν με το περιβάλλον σου αλλά δεν εντρυφούν μ’ αυτό· αν και το ποθούν αφου τόσο τ’ αγαπάνε.

Πέρα απ’ το μεγαλύτερο κομμάτι της ομάδας αυτής που κατατάσσεται στο άκουσμα “λάγνο” υπάρχει ένα αντίστοιχα μεγάλο που το χαρακτηρίζει μια “κινδυνολαγνεία”. Άνθρωποι που τους αρέσει να στήνουν καταστάσεις και να πλέκουν την επόμενη ευκαιρία να επιδοθούν σε παραπτωματικές ενέργειες. Δεν είναι τόσο ότι κερδίζουν κάτι από αυτό όσο ότι το γουστάρουν. Είναι αυτό που τους δίνει ζωή. Είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που περιγράφει το -πολλές φορές πλούσιο σε αγαθά αλλά κατά τ’ άλλα- χαμηλό σε ποιότητα βιοτικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων.

Αυτοί ο άνθρωποι προφανώς δεν κατάφεραν ακόμη να αποβάλλουν τα πρωτότοκα ένστικτα που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους του Νεαντερτάλ ώστε εκείνοι να επιβιώναν απ’ τα μαμούθ, τις τίγρεις και τους άλλους κινδύνους. Όχι. Ακόμη και σε ένα κόσμο προικισμένο με ότι απόλαυση θα μπορούσε να ζητήσει ποτέ κανείς αυτοί επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν τος προγόνους τους στη ζούγκλα. Αυτή είναι η πιο εμπεριστατωμένη επιστημονική εξήγηση που έχω για το ζήτημα αυτό. Δε θα προσπαθήσω να το εξηγήσω περαιτέρω.

Έτσι λοιπόν με αυτά και αυτά, κάποιος που διαθέτει το ανάλογο πνεύμα θα καταλήξει ότι πέρα από μερικές αιθέριες υπάρξεις, ασυδοσία και επικίνδυνα εύκολο χρήμα η νύχτα δεν έχει τίποτα καλό να του προσφέρει.

Αν οι αιθέριες υπάρξεις, η ασυδοσία και το επικίνδυνα εύκολο χρήμα μπορούν να θεωρηθούν καλά.

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Σεργιανόπουλος: ένα παρατραβηγμένο αστείο

Σα βόμβα έσκασε η είδηση της δολοφονίας του Νίκου Σεργιανόπουλου, σαν… ατομική βόμβα οι συνθήκες υπό τις οποίες πέθανε. Όμως ο λόγος που γράφω σημέρα σχετικά με αυτό το -ξεπουλημένο πλέον- θέμα είναι η αγανάκτηση που αισθάνομαι εξαιτίας της βιομηχανίας δράματος που λειτουργεί στην Ελλάδα και τις καταδυνάστευσης των ΜΜΕ.

Λοιπόν, έχουμε το Νίκο Σεργιανόπουλο ο οποίος:

• Είναι μπλεγμένος χρόνια με ναρκωτικά
• Αντιμετωπίζει ψυχικές δυσκολίες (σύμφωνα με το στενό κύκλο του πάντα)
• Έχει άστατη σεξουαλική ζωή

Μετά συλλαμβάνουμε το δράστη και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ο ηθοποιός τον απείλησε με μαχαίρι ζητώντας του να προβούν σε ερωτικές πράξεις.

Νίκος Σεργιανόπουλος

ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ Ο ΝΑΡΚΟΜΑΝΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΑΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΝΤΩΣ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ…

…βγαίνουμε όλοι οι δημοσιογράφοι/ψυχολόγοι/εγκληματολόγοι σε όλα τα κανάλια και λέμε πως “σίγουρα ψεύδεται ο δράστης”, “είναι αδιανόητο αυτό που λέει”, “ο Νίκος ήταν πολύ καλό παιδί”, κτλ, κτλ.

Μα είναι δυνατόν να μην τα πάρει κανείς με αυτά που ακούει;;;

Σύμφωνα με ρεπόρτερ του Alter ο Νίκος “ταξιδεύει για τη πόλη των αγγέλων”.

Με απόλυτο σεβασμό, αλλά, ο Νίκος με τη ζωή που έκανε μάλλον στη κόλαση ταξιδεύει τώρα…

-Πάντα δικός σας Βαλάντης Γ.

Η Πατσαβούρα

Όσοι από εσάς δε κατοικούσατε σε κάποιο σπήλαιο τη τελευταία περίοδο τότε θα ξέρετε την Amy Winehouse. Η γυναίκα-σκελετός και ζωντανός καμβάς τατουάζ.

Είναι αμερικανίδα τραγουδίστρια τζαζ ενώ το άλμπουμ που έβγαλε το 2006 ονόματι Back To Black κέρδισε 5 grammy! Για αυτούς που δε ξέρουν grammy είναι το “όσκαρ” της μουσικής.

Εξώφυλλο στο R.S. magazine: απόλυτη εμπορική επιτυχία

Παρόλι την δόξα που απολάμβανε η εν λόγω κυρία φαίνεται δεν ήταν ευχαριστημένη οπότε βέβαια έπρεπε να κάνει χρήση κάθε είδους ναρκωτικών ουσιών. Γιατί ποιός αμερικάνος ρόκσταρ που σέβεται τον εαυτό του είναι καθαρός;

Έτσι κι έγινε. Άλλωστε δεν είναι καινούργια σε αυτό το σκηνικό. Είναι χρόνια χρήστης. Αφού το single του τελευταίου της άλμπουμ ονομάζεται Rehab (Αποτοξίνωση).

Όμως το τι βάζει στις φλέβες τα πνευμόνια και τα… ρουθούνια της η κ. Winehouse δεν αφορά αυτό το blog.

Αυτό που με αφορά και ο λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το άρθρο είναι η εξωτερική κατάσταση στην οποία οδήγησαν αυτές οι ουσίες τη στάρλετ μας:

Υπό την επίρρεια αλκοόλ, έπεσε και έφαγε τα μούτρα της.

Η Amy μαστουρωμένη καταμεσής του δρόμου σε γειτονιά του βόρειου Λονδίνου.

Σε κακά χάλια και “στεγνή” από τη κόκα μύτη.

Σα διαφήμηση του Ο.ΚΑ.ΝΑ. (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών).

Είστε ελεύθεροι να σχηματίσετε δική σας γνώμη.

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Update (18/Φεβρουαρίου/2008):

Μαστουρωμένη, γρατζούνισε και χτύπησε το σύζυγο της.

Προσέξτε τη λεπτομέρεια: η μύτη της Amy είναι γεμάτη με υπολλείματα κόκας.

Ο Ρουφιάνος

Μόλις βρήκα ένα διαφημιστικό απόκομμα εφημερίδας το οποίο μου προκάλεσε απορία στην αρχή.

Ύστερα απλώς το κοίταζα και γελούσα.

Είχε μια αίσθηση παράλογου μοντερνισμού και παγκοσμιοποίησης και κάτι το ρετρό. Κάτι όπως όταν πρωτοβλέπεις ταινία του James Bond.

Είστε ελεύθεροι να διαμορφώσετε τη δική σας άποψη:

Το περίφημο απόκομμα.

“Αυτό που ξέρεις μπορεί να αξίζει εκατομμύρια

Στις 27 Ιανουαρίου 2007, εκτοξεύτηκε μια ρουκέτα εναντίον της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Κάθε χρόνο παρόμοιες τρομοκρατικές επιθέσεις σκοτώνουν και τραυματίζουν αθώους άντρες, γυναίκες και παιδιά σ’ όλο τον κόσμο. Μπορείς να βοηθήσεις στην ποινική δίωξη τρμοκρατών και να σώσεις ζωές παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες για τη διελεύκανση προηγούμενων ή για την πρόληψη μελλοντικών τρομοκρατικών ενεργειών.

Όταν παρέχεις τέτοιες πληροφορίες μπορεί να δικαιούσαι αμοιβή μέσω της Αμερικανικής Πρεσβείας. Μέχρι σήμερα έχουν καταβληθεί αμοιβές πάνω από 77 εκατομμύρια δολλάρια σε παρόμοιες εκστρατείες ανά τον κόσμο. Μπορεί, επίσης, να δικαιούσαι μετεγκατάσταση μαζί με την οικογένεια σου. Διασφαλίζουμε απόλυτη εχεμύθεια.

Αν έχεις οποιαδήποτε πληροφορία, παρακαλούμε επικοινώνησε με την:

Αμερικανική Πρεσβεία Αθήνας

(…διεύθυνση…)

(…τηλέφωνο…)

(…website/e-mail…)

Μπορείς να σώσεις ζωές”

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Disclaimer: Ο συγγραφέας του blog σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει τρομοκρατικές ενέργειες, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχουν, ενώ το άρθρο αυτό έχει καθαρά καυτηριαστικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπεί στο να θίξει οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα.

Η Victoria Hislop στο Ρέθυμνο

Στις 7 Φεβρουαρίου το Ρέθυμνο επισκέφθηκε η νεοεμφανιζόμενη πλην πολύ επιτυχημένη συγγραφεύς, Victoria Hislop. Η αίθουσα της περιηγητικής λέσχης στέγασε για μερικές ώρες τη παρουσίαση του βιβλίου της, Το Νησί ή The Island όπως η αυθεντική του έκδοση ονομάζεται. Στο χώρο της παρουσίασης, καθώς και έξω από αυτόν, παρεβρέθηκαν περί τα 100-200 άτομα που ήρθαν να δουν από κοντά τη συγγραφέα. Η Victoria ήταν άνετη, φιλική και πρόθυμη να εξιστορήσει τη διαδικασία που ακολούθησε για να εμπνευστεί την ιστορία της, ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Την εκδήλωση “έριξε” πολύ η μεταφράστρια. Μεταφράστρια ήταν η Ασημένια Φήταμ του επιτυχημένου, ομώνυμου φροντιστηρίου ξένων γλωσσών. Αν και λόγω της επιτυχίας της σχολής της, η Ασημένια ίσως θεωρείται από τα πιο αγγλομαθή άτομα στο νομό μας…στην εκδήλωση τα έκανε χάλια!! Αγχωμένη και μπερδεμένη μετέφραζε άλλ’ αντ’ άλλων και θα έλεγε κανείς ότι τα μισά που έλεγε τα εξέφραζε η ίδια, παρά που τα πε η συγγραφέας. Ευτυχώς ο περισσότερος κόσμος στο χώρο της εκδήλωσης μίλαγε αγγλικά οπότε δε χρειάστηκε να βασίστει στις κάκιστες ικανότητες της Ασημένιας. Αίσχος Ασημένια!!

Η ίδια η συγγραφέας ξεκίνησε την ομιλία της με ένα σύντομο κείμενο-εισαγωγή στα ελληνικά (στα οποία δήλωσε ότι κάνει εκμάθηση το τελευταίο καιρό) και ύστερα συνέχισε στη γλώσσα της. Εξιστόρησε τη θεματολογία του βιβλίου της και τις εμπειρίες που την βοήθησαν να το γράψει.

Το Νησί βασίζεται στο τι συνέβη στη νησίδα της Σπιναλόγκας (η οποία βρίσκεται στην ανατολική Κρήτη) κατά τις αρχές του 20ου αιώνα. Εκεί στεγάστηκε ένα λεπροκομείο και μεταφέρονταν όλοι οι ασθενείς σε ένα τύπο καραντίνας από την υπόλοιπη κοινωνία, καθώς εκείνη τη περίοδο δεν είχε ανακαλυφθεί αποτελεσματική αντιμετώπιση της ασθένειας. Η ίδια η συγγραφέας αποφάσισε να γράψει το βιβλίο όταν επισκέφθηκε ως τουρίστρια τη περιοχή αυτή.

Αν και δεν είχε προηγούμενη λογοτεχνική εμπειρία (ασχολούταν μόνο με δημοσιογραφικά κείμενα), Το Νησί ξεπέρασε με ευχάριστο τρόπο τις προσδοκίες όλων, καθώς πούλησε περισσότερα από 1.000.000 αντίτυπα μόνο στη Βρετανία και κυκλοφόρησε σε περισσότερες από 20 γλώσσες, επιτυχία που χάρισε στη Victoria το βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2007 στη χώρα της.

Ύστερα από την εκδήλωση η Victoria υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου, σε ένα καινούργιο βιβλιοπωλείο στο χώρο του Πλατάνου, βιβλιοπωλείο που τελεί υπό την Mediterraneo Editions (η επωνυμία του τοπικού καταστήματος μου διαφεύγει).

Εγώ, μαζί με την ευγενική κ. Hislop.

Εγώ αν και δε βρήκα το χρόνο και την ηρεμία να ασχοληθώ με το βιβλίο ακόμα, έδωσα για υπογραφή το δικό μου αντίτυπο του Νησιού, την οποία και έβαλα στην άκρη για όταν μπορέσω να τη διαβάσω.

Ευχαριστούμε που κάνεις το νησί μας διάσημο Victoria

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Ελ Ζωνιανά

Σάλος στη Κρήτη ύστερα από το πυροβολισμό αστυνομικού που επιχειρούσε στη περιοχή των Ζωνιανών. “Άγνωστοι” κρύφτηκαν σε ένα ύψωμα κοντά στο δρόμο και γάζωσαν με καλάζνικοφ τα υπηρεσιακά τζιπ της ΕΛ.ΑΣ. Ένας αστυνομικός τραυματίστηκε και νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση.

Την επόμενη μέρα όπως ήταν φυσικό πανικός σε όλα τα Μ.Μ.Ε. και κονφούζιο για το τι ακριβώς συνέβη.

Αυτά τα γεγονότα έφεραν στην επιφάνεια το άβατο που συντηρούσαν πολιτικοί στη περιοχή του Μυλοποτάμου. Φαίνεται πως η εξαγορά ψήφων στη Κρήτη καλά κρατεί αφού πρόσωπα της τοπικής εξουσίας, κάλυπταν τις εγκληματικές ενέργειες ορισμένων οι οποίοι βρήκαν προσοδοφόρο έδαφος στα όρη των Ζωνιανών για τη καλλιέργεια χασίς και άλλων, πιο “βαρέων”, ναρκωτικών ουσιών.

Ένα αληθινό κύκλωμα λειτουργεί στη Κρήτη και όπως φαίνεται κανείς τόσα χρόνια δεν ενδιαφέρθηκε ή υποψιάστηκε σε τι βάθος έφτασε η διαφθορά στο τόπο.

Πολλοί ήταν αυτοί που γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις αλλά δεν αντέδρασαν από φόβο για την ασφάλεια των ίδιων και των οικογενειών τους.

Άλλοι τόλμησαν και άνοιξαν το στόμα τους αλλά υπέστησαν σοβαρά αντίποινα και οι κραυγές απελπισίας τους δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά του ευρούς κοινού – ή το ευρύ κοινό επέλεξε απλά να μην τις ακούσει.

Σήμερα όμως, μετά το φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. που οδήγησε ένα αστυνόμο βήματα πριν το θάνατο φαίνεται πως -επιτέλους- το αυτί κάποιων άρχισε να ιδρώνει.

Οι εγκληματίες δρούσαν υπό τη κάλυψη μεγάλου μέρους της τοπικής εξουσίας με ψηφοθηρικά δέλεαρ καθώς και με αντάλλαγμα μέρους της πίτας του βρώμικου κέρδους. Αυτό σήμερα μας φέρνει όλους τους κρητικούς αντιμέτωπους με μία κατάσταση που οι ίδιοι αναπτύξαμε, ένοχους για ένα έγκλημα που οι ίδιοι στηρίξαμε.

Όπλο-λατρεία.

Το εξοργιστικό όμως της υπόθεσης είναι όχι η συγκάλυψη που κάναμε εμείς, οι “αμαρτωλοί” πολίτες αλλά η συγκάλυψη και συνεργασία που τους πρόσφεραν οι πολιτικοί μας! Εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες που εκπροσωπούσαν τους κατοίκους του Ρεθέμνου κάναν αυτές τις πράξεις και μας ατίμασαν ούλους.

Είναι δυνατόν να αναπτύσσεται τέτοιο παρακράτος σε ένα -κατά τ’άλλα- σύγχρονο και φιλήσυχο τόπο όπως η Κρήτη;

Παραδέχομαι ότι ένοχος είναι κάθε πολίτης που επέτρεψε αυτό το φαινόμενο. Αλλά πάνω απ’ όλα ένοχος είναι κάθε αστυνόμος που έβλεπε πως ο τάδε διοικητής του παρενεργούσε και κράταγε κλειστό το στόμα του. Κάθε δειλός δημοσιογράφος που στεκόταν στις ρακές και τση μαντινάδες και παρέβλεπε τα γνωστά, άγνωστα. Κάθε τίμιος κάτοχος πολιτικής εξουσίας που υποπτευόταν το παιχνίδι που είχε στηθεί και δε τόλμησε να παρέμβει.

Τελικά μήπως πιο αντρίκια φερθήκαν οι εγκληματίες (και δεν είναι 5-10, είναι μπόλικοι σας το εγγυώμαι) που φύτεψαν καναδυό σφαίρες στους αστυνομικούς;

Γιατί αυτοί τόλμησαν να υπερασπιστούν το συμφέρον τους με κάθε έννομο και παράνομο μέσο.

Εμείς;

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Τι είναι emo;

Τι είναι Emo;

Αυτή η ερώτηση ψάχνει απάντηση από όλο και περισσότερους ανθρώπους. Δυστυχώς μέχρι σήμερα την είδα να απαντάται από άτομα που είχαν παντελής άγνοια στο θέμα. Για αυτό θα δώσω μια απάντηση που βασίζεται στα γεγονότα και την αλήθεια.

Η μουσική:

Οι γνωστοί, My Chemical Romance.

Emo (ίμο) είναι ένα είδος ροκ μουσικής που άνθισε τη τελευταία πενταετία αποκτώντας ακολούθους όλων των κοινωνικών στρωμάτων, ιδιαίτερα στην Αμερική. Ετυμολογικά μεταφράζεται σε emotive/emotional hardcore punk. Στην ουσία είναι μουσική punk που ασχολείται με κοινωνικά ζητήματα, ζητήματα έρωτα, ζωής κτλ. Συχνά έχει σατυρικό περιεχόμενο και επαναστατικό χαρακτήρα (όπως άλλωστε και η “μαμά” punk).

Αυτό το είδος μουσικής εξαπλώθηκε έντονα το ‘80. Ακολούθησαν άλλα δύο κύματα, το ‘90 και το τελικό του 2000. Σήμερα τα πιο γνωστά συγκροτήματα -τα οποία κατηγοριοποιήθηκαν από τους κριτικούς ως emo (αν και κάποια συγκροτήματα αρνούνται να χαρακτηρίσουν emo τη μουσική τους)- είναι τα εξής:

AFI, Alexisonfire, Brand New, Coheed and Cambria, Fall Out Boy, From First to Last, Funeral for a Friend, Hawthorne Heights, My Chemical Romance, Panic! at the Disco, The Red Jumpsuit Apparatus, Senses Fail, Something Corporate, The Starting Line, Story of the Year, Taking Back Sunday, Thursday, The Used, and Underoath.

Η μόδα:

Μια παρέα νεαρών emo.

Η original μόδα των emo συνήθως περιλαμβάνει μαλλιά βαμμένα μαύρα τα οποία είναι ίσια και μία τούφα καλύπτει το ένα ή και τα δύο μάτια. Μαύρο μολύβι στα μάτια σε αγόρια και κορίτσια, All-Star παπούτσια, στενά τζιν και σε αγόρια και σε κορίτσια, ζώνες με μεταλλικά μοτίβα απάνω, μπλουζάκια που σχετίζονται με το μουσικό άκουσμα emo (όπως μπλούζες τέτοιων συγκροτημάτων) και εάν το άτομο φοράει γυαλιά οράσεως τότε αυτά θα είναι σίγουρα με χοντρό κοκάλλινο σκελετό.

Το κοινό στερεότυπο των emo λέει ότι ένας ακόλουθος αυτής της τάσης έχει καταθλιπτικές διαθέσεις, λάθος αντιμετώπιση της πραγματικότητας και σε ακραίες περιπτώσεις βλάπτει τον εαυτό του σε ένα είδος “αυτοτιμωρίας” και “αυτολύπησης”.

Αυτές οι απόψεις μάλλον φτάνουν σε υπερβολές. Η πλειοψηφία των (συνήθως) νέων που ακολουθούν αυτό το ρεύμα δεν ακούει σε τέτοιου είδους πεποιθήσεις.

Για να ανακεφαλαιώσουμε:

Emo είναι μια κατηγορία ροκ μουσικής και μία άποψη ντυσίματος και στυλ.

Emo μπορεί να αποκαλεσθεί μία κοινωνική ομάδα ανθρώπων οι οποίοι ασχολούνται με την μουσική και τη μόδα αυτού του κινήματος.

Είναι απλά ένα trend, κάτι με το οποίο χιλιάδες κόσμου ασχολούνται, κατά κύριο λόγο σε πλατωνικό βαθμό οπότε και δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με τόση καχυποψία από την υπόλοιπη κοινωνία.

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Φοιτητής βασανίζει σκύλο

Πανικός σε όλο το ελληνικό ίντερνετ μετά τη δημοσιέυση βίντεο απο κίνητο, το οποίο τράβηξε φοιτητής μηχανολογίας και ύστερα ανέβασε στο YouTube.

Το βίντεο απεικονίζει τον ίδιο να φωνάζει ένα σκυλάκι κάτω απ’ το παραθύρι του, να το ταϊζει ένα λουκάνικο ως δόλωμα και ύστερα να το περιλούζει με μια τηγανιά ζεματιστό λάδι! Σάλος στους απανταχού bloggers και στους χρήστες του YouTube οι οποίοι απήυθηναν εξοργισμένα σχόλια κατακρίνωντας το γεγονός.

Ο εν λόγω φοιτητής ονομάζεται Παναγιώτης Κυριάκου και σπουδάζει στη Χίο, στο τμήμα “Μηχανικών Οικονομίας & Διοίκησης” του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Είναι Κύπριος.

Εδώ ένα ρεπορτάζ του ALPHA που περιέχει το κακόφημο βιντεάκι:

Νομίζω δεν είναι απαραίτητο να δηλώσω πως είμαι εξοργισμένος από την ηληθιότητα αυτού του ατόμου καθώς το δήλωσαν εκατοντάδες πριν από μένα αλλά απλά θέλω εσείς που διαβάζετε αυτό το blog να…

ΜΗΝ σκέφτεστε με τη λογική “εδώ ανθρώποι βασανίζονται και ασχολείστε με ένα ζώο, κτλ.”. ΓΙΑΤΙ οι άνθρωποι έχουν αυστηρούς νόμους να τους υπερασπιστούν, έχουν φωνή να ουρλιάξουν βοήθεια, έχουν -συνήθως- οικογένεια ή και φίλους… σκεφτείτε όμως ένα αδέσποτο σκυλάκι; Κανείς νόμος δε θα χώσει φυλακή κάποιον γιατί το σκότωσε, δε μπορεί σε κανένα να εξηγήσει τι συνέβη, δεν έχει τη δύναμη να αντιδράσει.

ΑΛΛΑ παρόλ’ αυτά έχει κι αυτό σάρκα να αισθανθεί και καρδούλα να σπαρταρήσει από πόνο. Για αυτό είναι τουλάχιστον δέκα φορές πιο άνανδρη η επίθεση σε ένα ζωάκι από ότι σε ένα συνειδητό άνθρωπο.

Και για αυτό το λόγο πρέπει όλοι να εντοπίσουμε αυτούς τους μίζερους που βλάπτουν τα ζώα ΚΑΙ τους ανθρώπους και να τους απομονώσουμε. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσει η κοινωνία μας να ευτυχήσει.

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.

Ώρες κοινής ησυχίας

Το σπίτι μου βρίσκεται στο κέντρο του Ρεθύμνου. Με τριγυρίζουν εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ, ένα σινεμά, ένας φούρνος καθώς και ένα ξενοδοχείο.

Το τελευταίο είναι και η ρίζα του κακού για τα ατυχές συμβάν που μου συνέβη σήμερα. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μου αρέσει η μουσική, τίποτα καλύτερο από τα αγαπημένα μου τραγούδια να παίζουν δυνατά μετά από μια κουραστική μέρα, να γεμίζει το σπίτι μου ρυθμό και να χαλαρώνω. Γνωρίζω για το ωράριο μη κοινής ησυχίας και εάν δε κάνω λάθος είναι τουλάχιστον οι ώρες 8:00 με 14:00 και 17:30 με 23:00. Για αυτό πάντα προσέχω να μη δίνω δικαίωμα στους ευέξαπτους γείτονες, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Από τότε που μετακόμισα εδώ αντιμετωπίζω πρόβλημα με ένα ξενοδοχειάρχη, μοιραζόμαστε ένα φωταγωγό το σπίτι μου και το πίσω μέρος του ξενοδοχείου του. Μου παραπονιόταν συχνά στο παρελθόν δηλαδή πριν κάποιους μήνες που ήταν μέσα καλοκαιριού. Αν και πάντα παραπονιόταν σε ώρες μη κοινής ησυχίας συνήθως αποφάσιζα να πραγματοποιώ τις επιθυμίες του.

Για να καταλάβετε όμως με τι τύπο έχω να κάνω ή πρώτη του μορφή διαμαρτυρίας ήταν κάπως έτσι: άκουσα κάποιες φωνές κοίταξα διακριτικά από τις γραμμές στα πατζούρια και χωρίς να με δει τον είδα να φωνάζει σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με κάνει να χαμηλώσω τη μουσική. Αγχωμένος έσπευσα να το χαμηλώσω αρκετά χωρίς όμως να του μιλήσω. Η μουσική εκεί που τη χαμήλωσα σίγουρα δεν ακουγόταν από δίπλα.

Ποιά λέτε πως ήταν η επόμενη αντίδραση του;

Ενώ καθόμουν με το μποξεράκι μπροστά απ’ τον υπολογιστή μου στο δεύτερο όροφο ακούω φωνές, φωνές μέσα απ’ το σπίτι! Πάω στο κεφαλόσκαλο και ακούω τον ξενοδοχειάρχη να ρωτάει “είναι κανείς εδώ;”. Με βλέπει τότε και μ’ άρχισε στα του τύπου “η μουσική σου, μπλαμπλα, μου ‘χουν κάνει παράπονα, μπλαμπλα” και “ξέρω ότι δεν είναι σε ώρες κοινής ησυχίας αλλά καταλαβαίνεις ότι και πάλι ενοχλεί σε μεγάλη ένταση, μπλαμπλα”, εγώ να έχω μείνει μαλάκας…

Κρατήστε το ότι μπήκε στο ίδιο μου το σπίτι, απ’το παράθυρο, απρόσκλητος!

Περνάει αυτό, το καταπίνω, τι να ‘κανα, μήνυση θα μου πείτε, ελαμ’ που αν το δεις φιλότιμα είχε κάποιο ελάχιστο δίκιο, οι γονείς μου -ιδιοκτήτες του σπιτιού μου- δεν θέλουν προβλήματα με τη γειτονιά και τα συναφή.

Με βαριά καρδιά αποφάσισα ότι το σωστό εκ μέρους μου θα ήταν να αποφεύγω να βάζω μουσική, έστω κι αν δεν είναι ιδιαίτερα δυνατά η μουσική μου, έστω κι αν δεν τη βάζω σε ώρες κοινής ησυχίας, έστω, έστω, έστω…

Σημασία -είπα- έχει ότι ο άνθρωπος ζει από αυτό το ξενοδοχείο και καλύτερα θα ‘ταν να μην του δημιουργώ πρόβλημα στην εργασία του.

Μία από τις… “πηγές του κακού”.

Σήμερα -βδομάδες μετά από αυτό το περιστατικό- διαπίστωσα ότι το πίσω μέρος του ξενοδοχείου δε λειτουργεί πια για πελάτες καθώς τελειώνει η καλοκαιρινή σεζόν. Έτσι όλο χαρά, ξέφυγα από τη μιζέρια μου και αποφάσισα να βάλω τη μουσική μου, τις τραγουδάρες μου, με ανοιχτά πατζούρια, πάντα εν ώρες μη κοινής ησυχίας.

Φωνές από κάτω, “κλέφτικα” σφυρίγματα, τίποτα εγώ, του κεφαλιού μου, ήξερα ότι είχα δίκιο και ότι δε πρόκειται να του περάσει, του παλιομαλάκα.

Αυτό συνέχισε για περίπου δύο ώρες, εγώ σέρφαρα και μάλιστα σκέφτηκα ότι μια καλή ιδέα θα ήταν να γράψω στο blog για το iPod Shuffle που αγόρασα πρόσφατα.

Έτσι στρώθηκα και πρώτα απ’ όλα ήθελα να το βγάλω μια ωραία φωτογραφία για να τη βάλω δίπλα στο κείμενο.

Εκεί που ήμουν αφοσιωμένος με τη ψηφιακή μου κάμερα πάνω απ’ το iPod στο γραφείο μου, εκεί που το τράβαγα από πάνω, από κάτω και από κάθε οπτική γωνία που μου ερχόταν εκεί…

Σκάει κάτι μισό μέτρο πίσω απ’ το κεφάλι μου, μια γαμημένη στίβα από πλαστικές γλάστρες! Η τελευταία εκ’ των οποίων ήταν μισογεμάτη με χώμα κήπου! Έμεινα μαλάκας! Μετά απο μερικά δευτερόλεπτα στροφάρω και καταλαβαίνω τι συνέβη. “Το μπάσταρδο..” λέω από μέσα μου. Επειδή δεν μπορούσε να μου κινήσει το ενδιαφέρον και επειδή τον είχα γράψει στα αρχίδια μου πέταξε ο μαλάκας αντικείμενα μες το χώρο μου! 20:00 το απόγευμα! “Μπάσταρδε” ξαναείπα απο μέσα μου.

Πιάνω τότε τη στίβα με τις γλάστρες και τις πετάω μία μία από ‘κει που ήρθαν. Σκοτάδι εκεί, βροχή, αυτός άφαντος. Πιάνω με τα δύο μου χέρια ένα μάτσο σαπιόξυλα που ήταν πεταμένα στη παλιά μου ντουλάπα. Τα πετάω κι αυτά.

Εν ολίγοις του μπάσταρδου του πέταξα ότι ακίνδυνο αντικείμενο είχα στο σπίτι μου. Πλαστικά μπουκάλια, άδειες μποτίλιες αποσμητικού, λακ χτενίσματος, μια άδεια χαρτόκουτα, άδεια πακέτα τσιγάρα…μέχρι και ένα πηλινο σκεύος που είχε ένα κεράκι του πέταξα! Το κερασάκι στη τούρτα ήταν ένα ρολό χαρτί τουαλέτας που το πέταξα κρατώντας το από την άκρη ώστε να ανοίξει σα σερπαντίνα στο βρώμικο κήπο του.

Ύστερα έκλεισα τα πατζούρια (ώστε να μη καταφέρει να πετάξει κάτι άλλο μέσα) και έβαλλα τη μουσική στο διαπασών, πάτησα μια playlist με τα πέντε πιο βαριά house τραγούδια που βρήκα μπροστά μου εκείνη τη στιγμή (αν θέλετε να τα κατεβάσετε πείτε μου να σας τα γράψω).

Το μπάσταρδο!

Τώρα που περιγράφω τι συνέβη έχουν περάσει αρκετές ώρες από το συμβάν και είμαι αρκετά ήρεμος. Ξέρω ακριβώς τι σκέφτεστε. Γιατί δεν αντέδρασες πιο ήρεμα αφού τον είχες στο χέρι, γιατί δε του έσκασες μια μηνυσούλα; Γιατί δεν γούσταρα να δημοσιοποιήσω τα πράγματα αλλά ούτε και να μείνω με σταυρωμένα τα χέρια.

Και στη τελική τι θα έδειχνα για αποδείξεις, ένα μάτσο πλαστικές γλάστρες στο πάτωμα; Στην ελληνική αστυνομία;!; Μαλακίες… Άσε που τις πέταξα πίσω πριν σκεφτώ και τι έκανα.

Το άλλο που θα σκέφτεστε είναι πως αντέδρασε αυτός όταν αντεπιτέθηκα. Αυτός ήταν άφαντος μετά τις γλάστρες, δε ξέρω το γιατί. Αλλά ξέρω ότι θα επιστρέψει..το αισθάνομαι..και εγώ εδώ είμαι όμως..και θα τον γαμήσω τον #$%*@!!!!

-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.