Μα πιο μαύρα δε γίνεται!
Αυτό το άρθρο είναι μια ωδή προς όλα αυτά που με πικράναν ή/και με χαλάσαν τα 2 τελευταία χρόνια που εργάζομαι σε χώρους νυκτερινής διασκέδασης.
Αντίθετα με αυτό που θα περίμενε με πρώτη σκέψη ο καθένας, δε μιλάω για χασούρα ύπνου ή για συναφή θέματα υγείας. Η αλήθεια να λέγεται είμαι ‘πιτσιρικάς’ θέτωντας το εν λαϊκιστί οπότε ο οργανισμός μου αντέχει 5-10 καταχρήσεις για την ώρα.
Αυτά τα οποία μου τη δώσαν είναι βαθύτερα και έχουν κυρίως ψυχολογική βάση.
Όταν ζεις σε ένα κόσμο μακρία από τα προσχήματα της ημέρας, χωρίς ενοχές για πολλά πράγματα και σε ένα γκρίζο περιβάλλον του οποίου αποτελείς στοιχείο ασήμαντο τότε πολλά αλλάζουν. Αλλάζεις ο ίδιος ως προσωπικότητα, αλλάζει η συμπεριφορά σου και τέλος αλλάζει -αλλοιώνεται, εάν θέλετε- η αντίληψη σου.

Το για πολλούς εναλλακτικό "φεγγαρόφως".
Αποκτάς μια απάθεια και μια αδιαφορία, αυτό που ένας της πιάτσας θα αποκαλούσε πιο χρωματικά “ζαμανφού”. Από την άλλη αποκτάς μια έμφυτη επιθετικότητα και καχυποψία, αποτέλεσμα της συναναστροφής με ανθρώπους που είναι καιροσκόποι ή και… άσκοποι.
Άσκοποι αλλά με σκοπό να εκμεταλλευτούν καταστάσεις για να αναβαθμιστούν καστικά σε μια λασπώδη, εάν θέλετε, κοινωνική ομάδα. Τα συμφέροντα των μεγαλύτερων οικονομικό όφελος ενώ των μικρότερων απλά μία γκόμενα ή λίγο δωρεάν αλκόολ το οποίο έχουν τόσο ανάγκη.
Σα χαρακτήρας δε κερδίζεις πολλά περισσότερα από καναδυό ιστορίες για να ξεδιψάσεις τα αυτιά αυτών που φλερτάρουν με το περιβάλλον σου αλλά δεν εντρυφούν μ’ αυτό· αν και το ποθούν αφου τόσο τ’ αγαπάνε.
Πέρα απ’ το μεγαλύτερο κομμάτι της ομάδας αυτής που κατατάσσεται στο άκουσμα “λάγνο” υπάρχει ένα αντίστοιχα μεγάλο που το χαρακτηρίζει μια “κινδυνολαγνεία”. Άνθρωποι που τους αρέσει να στήνουν καταστάσεις και να πλέκουν την επόμενη ευκαιρία να επιδοθούν σε παραπτωματικές ενέργειες. Δεν είναι τόσο ότι κερδίζουν κάτι από αυτό όσο ότι το γουστάρουν. Είναι αυτό που τους δίνει ζωή. Είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που περιγράφει το -πολλές φορές πλούσιο σε αγαθά αλλά κατά τ’ άλλα- χαμηλό σε ποιότητα βιοτικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων.
Αυτοί ο άνθρωποι προφανώς δεν κατάφεραν ακόμη να αποβάλλουν τα πρωτότοκα ένστικτα που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους του Νεαντερτάλ ώστε εκείνοι να επιβιώναν απ’ τα μαμούθ, τις τίγρεις και τους άλλους κινδύνους. Όχι. Ακόμη και σε ένα κόσμο προικισμένο με ότι απόλαυση θα μπορούσε να ζητήσει ποτέ κανείς αυτοί επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν τος προγόνους τους στη ζούγκλα. Αυτή είναι η πιο εμπεριστατωμένη επιστημονική εξήγηση που έχω για το ζήτημα αυτό. Δε θα προσπαθήσω να το εξηγήσω περαιτέρω.
Έτσι λοιπόν με αυτά και αυτά, κάποιος που διαθέτει το ανάλογο πνεύμα θα καταλήξει ότι πέρα από μερικές αιθέριες υπάρξεις, ασυδοσία και επικίνδυνα εύκολο χρήμα η νύχτα δεν έχει τίποτα καλό να του προσφέρει.
Αν οι αιθέριες υπάρξεις, η ασυδοσία και το επικίνδυνα εύκολο χρήμα μπορούν να θεωρηθούν καλά.
-Πάντα δικός σας, Βαλάντης Γ.














